Υποκατάστατα...

Χωρίς Λόγια...

Από το ιστολόγιο ΕΞΑΝΤΑΣ http://captain-christos.blogspot.com/2011/05/blog-post_07.html

Ο νοών νοείτο..

Όταν κάποιος βλέπει ανακοινώσεις σαν αυτή της 6/5(ακολουθεί στη παρακάτω ανάρτηση), του γραφείου τύπου της ΔΗΜ.ΑΡ., εκτός από το να θλίβεται, αισθάνεται και την υποχρέωση να αποστασιοποιηθεί από το περιεχόμενό της, αν θέλει να κρατήσει την αξιοπρέπειά του.
Τουλάχιστον αυτοί που δεν βλέπουν την ΔΗΜ.ΑΡ. ως εφαλτήριο για βουλευτικούς ή άλλους θώκους αντιδρούν.
Και ο νοών νοείτο…

Το δελτίο τύπου της ΔΗΜ.ΑΡ. μετά την συνάντηση με τη ΓΕΝΟΠ-ΔΕΗ

Όταν η ΔΗΜ.ΑΡ συναντά τον άγιο Φωτόπουλο τότε βγαίνει η ανακοίνωση:

Πολιτική Γελιογραφία του Ηλία Μακρή 25/4/11

Με το προεδρείο της ΓΕΝΟΠ-ΔΕΗ συναντήθηκε σήμερα ο πρόεδρος της Δημοκρατικής Αριστεράς, Φώτης Κουβέλης, συνοδευόμενος από τον γραμματέα της Κεντρικής Επιτροπής του κόμματος Σπύρο Λυκούδη και τον υπεύθυνο για την οικονομική πολιτική της ΔΗΜ.ΑΡ, Δημήτρη Χατζησωκράτη.  Αμέσως μετά τη συνάντηση ο Φ. Κουβέλης έκανε την ακόλουθη δήλωση:

«Η ΔΗΜΑΡ υποστηρίζει, διεκδικεί και αγωνίζεται να παραμείνει δυναμική και κυρίαρχη η παρουσία του ελληνικού δημοσίου στη ΔΕΗ. Η ΔΕΗ πρέπει περαιτέρω να αναπτυχθεί και η περαιτέρω δυναμική ανάπτυξή της αφορά πρωτίστως τον ελληνικό λαό, αφορά την κοινωνία, αφορά τη χώρα συνολικότερα, διότι το ενεργειακό μέγεθος κυριαρχεί μέσα στη γενικότερη κοινωνικοπολιτική ζωή.

Σε ότι αφορά την ΓΕΝΟΠ-ΔΕΗ είχα τη δυνατότητα να πω στον πρόεδρο και στους εκπροσώπους της,  ότι ιδιαίτερα σε αυτές τις στιγμές, αναφορικά με τη συμπεριφορά του συνδικάτου, θα πρέπει να δίδονται σαφείς και πειστικές απαντήσεις σε όλα εκείνα για τα οποία θέλουν να κρίνουν και να αξιολογούν την ΓΕΝΟΠ-ΔΕΗ».

ΤΟ ΓΡΑΦΕΙΟ ΤΥΠΟΥ                                                                               6/5/2011 

Προσωπικά έχω να πω τα ακόλουθα :

Φίλες και φίλοι,

Πολλοί από εμάς προσπαθήσαμε να κάνουμε «το άλλο κόμμα, της άλλης αριστεράς, στην υπηρεσία της ελληνικής κοινωνίας» και προς τούτο συμμετείχαμε στη δημιουργία  της ΔΗΜ.ΑΡ.

Δεν μπορέσαμε όμως να την ξεκολλήσουμε από την θλιβερή πεπατημένη της μεταπολιτευτικής αριστεράς. Οι ρίζες της, ακόμη και της ευρωκομμουνιστικής αναθεώρησης – ανανέωσης, είναι βαθύτερες, απ΄όσο τουλάχιστον εγώ ήλπιζα.

Ο καταναγκασμός της επανάληψης ανυπέρβλητο εμπόδιο για μια διαφορετική πορεία. Η μεταπολιτευτική πορεία της λεγόμενης ελληνικής ευρωπαϊκής ανανεωτικής αριστεράς, είναι πλέον οφθαλμοφανές ότι, ήταν και δυστυχώς είναι αυτιστική και με χρόνιες αξεπέραστες αγκυλώσεις.

Η φωνή του ορθολογισμού, της πραγματικότητας, της επαναστατικής αλήθειας, του οράματος μιας άλλης Ελλάδας, φαίνεται ότι δεν κατόρθωσε να κυριαρχήσει στην Αγίου Κωνσταντίνου.

Η γνωστή παλαιοκομματική φρασεολογία, η νοοτροπία της μεταπολίτευσης και το άγχος του να μην διαταραχθούν οι γνωστές «φιλεργατικές» ισορροπίες για να συνεχίζουν να ελπίζουν κάποιοι τουλάχιστον στην βουλευτική παρουσία λειτουργούν ως παρωπίδες και περιορίζουν την δυνατότητα ολοκληρωμένης αντίληψης της σημερινής τραγικής πραγματικότητας.

Τα αυγά τσούγκρισαν στο συνέδριο αλλά δεν έσπασαν…  και η ομελέτα που σερβίρει το «μαγαζί» είναι της παλιάς σχολής του ‘70-’80, με το άρωμα του ξαναζεσταμένου παλαιοκομματισμού και της επαγγελματικής επιβίωσης της ομάδας «μία από τα ίδια», με την παλιά δοκιμασμένη συνταγή του «στρογγυλέματος».

Έχουμε πολύ δρόμο ακόμα για να δημιουργηθεί ο πολιτικός φορέας της σύγχρονης ελληνικής αριστεράς.

Δυστυχώς το «άλλο κόμμα της άλλης αριστεράς»  είναι ακόμα ζητούμενο…

Παναγιώτης Κουτσοπίνης 7/5/2011

Υ.Γ. Όπως λέει και ο φίλος Λεωνίδας Καστανάς (leo) στο απόφθεγμα των ημερών: "Όσο αναζητάμε το μέλλον της ανανεωτικής αριστεράς, τόσο καταλήγουμε στο παρελθόν της." http://mhmadas.blogspot.com/2011/05/blog-post_9894.html?showComment=1304759047914#c6496215585447179691. 

Πρώτα το κρέας...μετά το γλυκό!

Ξεχωρίσαμε για σας από την Πολιτική Γελιογραφία:

 του Πέτρου Ζερβού

"The organizers" της Ξένου Έφης

Ξεχωρίσαμε για σας από την Πολιτική Γελιογραφία:  

"The organizers" της Έφης Ξένου

Υπάρχουν  λεφτά...που ΄ναι τα λεφτά?...Εδώ ΄ναι τα λεφτά !!!  

(Π. Κουτσοπίνης)

Η βρώμικη αυταπάτη

 

Βλάσης Κανιάρης: «Ο,τι θέλει ο λαός...»

Του ΔΗΜΗΤΡΗ Α. ΣΕΒΑΣΤΑΚΗ*,Ελευθεροτυπία, 20.4.11 via Πολιτική Επιθεώρηση

Χωρίς χρήματα η κεντρική εξουσία δεν μπορεί να εξαγοράσει ψηφοφόρους. Χρειάζεται μια ιδεολογική κατασκευή, μια αφήγηση που θα πείσει, που θα αντικαταστήσει τη σκοτεινή, πολύχρονη και ωμή δωροδοκία με την οποία θεμελιώθηκαν στην Ελλάδα οι κυβερνήσεις, τα κόμματα και οι εργοληπτικές παρέες. Χρειάζεται να ξαναεφευρεθεί αυτό που έλειψε: η καθαρή πολιτική σχέση. Να υποκατασταθεί όχι πια από την εξαγορά, αλλά από κάτι που θα μοιάζει με ιδεολογία. Φρίκη. Αντί να διορίζεις και να αγοράζεις ένα αμέτρητο σόι με αμέτρητη ηθική ανοχή, αντί να πειθαρχείς και να δαμάζεις τους επαγγελματίες ψηφοφόρους -δουλειά που έμαθες καλά τόσα χρόνια- θα πρέπει να πείσεις π.χ. για την πατρίδα, για τη χώρα που κινδυνεύει.

Αφού τσάκισες τις έννοιες της ταυτότητας και της καταγωγικής εμμένειας, αφού βούτηξες στη λάσπη του πιο εξωνημένου χρηματιστηριακού διεθνισμού που τον έλεγες χαϊδευτικά «παγκοσμιοποίηση», τώρα πρέπει να κυλιστείς στην αναγκαστική λάσπη μιας αφρόντιστης και ρητορικής πατριδολογίας. Να ξαναϊσχυριστείς με μια άπλυτη αγένεια, αυτό που αγράμματα αποκαθήλωνες και υπονόμευες. Στη θέση της συναλλαγής εξουσίας - κομματικού δούλου που θέσμισες και λειτούργησες, μπαίνει -με κουτοπονηριά πάντα- η ρητορική του «πολέμου με το Κακό».

Είμαι άνεργη. Ντρέπομαι και φοβάμαι

της Κυβέλης Χατζησήση* από το www.aixmi.gr

Μια επώνυμη "κατάθεση ψυχής", πιστεύω ότι εκπροσωπεί το καθημερινό μαρτύριο μιας μεγάλης κοινωνικής ομάδας, η οποία δεν έχει μέχρι αυτή τη στιγμή υψώσει την φωνή της και δεν έχει επιδείξει την δύναμή της. Αν και όταν το κάνει θα είναι ...το "ελληνικό τσουνάμι", και με ότι μπορεί να σημαίνει αυτό.

(Παναγιώτης Κουτσοπίνης)

Είμαι άνεργη δημοσιογράφος και ονομάζομαι Κυβέλη Χατζηζήση. Έχω πολλούς μήνες να δουλέψω. Κάθε μέρα μου είναι δύσκολη. Γεμάτη αγωνία. Κι όσο ο καιρός περνάει, γεμάτη φόβο. Αναζητώ απεγνωσμένα δουλειά, ακόμη κι αν δεν σχετίζεται με το έως πρότινος επάγγελμά μου . Μέχρι τότε το μόνο που ζητάω είναι να μην με αντιμετωπίζουν ως αριθμό, αλλά ως άνθρωπο. Τουλάχιστον αυτό.

Ανήκω σε μία ομάδα ανθρώπων που, δυστυχώς, καταλαμβάνει το 16% του ελληνικού πληθυσμού. Και, λέω τουλάχιστον, διότι αυτό το ποσοστό ανέργων είναι το επίσημα καταγεγραμμένο και όχι το πραγματικό.

Σ΄ ένα φανταστικό σενάριο – και, κατά τη γνώμη μου τραγικό – εάν οι άνεργοι φτιάχναμε κόμμα, τότε θα ήμασταν η τρίτη κοινοβουλευτική δύναμη. Κατά γενική ομολογία ο δικομματισμός που για χρόνια κυβερνά αυτή τη χώρα, είναι μία από τις βαθύτερες πληγές του τόπου. Τι κατάφεραν λοιπόν, οι δύο μεγάλοι ΠΑΣΟΚ – ΝΔ, μεταξύ άλλων; Το απόλυτο μπάχαλο αφενός, και, αφετέρου χώρο για μία τρίτη πολιτική δύναμη με αξιοσημείωτο ποσοστό.
Το να αναλύσω το πώς και το γιατί η χώρα έχει φτάσει σε τέτοιο αδιέξοδο, δεν είναι δουλειά μου. Αλλωστε, δεν έχω και τις γνώσεις που θα υποστήριζαν τις απόψεις μου. Το να καταγράψω, όμως, τη χυδαιότητα των ιθυνόντων έναντι των ακούσια αργόσχολων, μέσα απ΄ αυτό το site – το οποίο παρεμπιπτόντως βρίσκω να ακροβατεί με επιτυχία ανάμεσα στην καταγραφή της ψυχρής πραγματικότητας και της συναισθηματικής κατάστασης των ανθρώπων – το θεωρώ ανάγκη μου. Να τα πω να ξεσκάσω, ή, αλλιώς θα σκάσω, με απλές κουβέντες.